Nowa "Doktryna Gierasimowa"

Nowa "Doktryna Gierasimowa"

Nowa "doktryna Gierasimowa"  została wygłoszona w formie wykładu podczas konferencji organizowanej przez Akademie Nauk Wojskowych . W konferencji wzięli udział oprócz przedstawicieli podstawowych instytucji państwa również naukowcy z różnych dziedzin.

Wykład ten, stanowi rozwinięcie i uwspółcześnienie kierunków i zadań nakreślonych przez Gierasimowa w pierwszym artykule ("doktrynie" Gierasimowa), którego treść w języku polskim znajduje się tu:  Doktryna Gierasimowa

Tezy wygłoszone przez Gierasimowa są podstawą do istniejącego i powszechnego przeświadczenia wśród zachodnich publicystów i licznych analityków, że bardzo wiele zdarzeń w sferze publicznej - np. wyciek maili ze sztabu Hilary Clinton, który doprowadził do odwrócenia się demokratycznych wyborców od własnej kandydatki i tym samym wyboru Trumpa, liczne inne ingerencje w system polityczny i informacyjny na zachodzie - to właśnie realizacja praktyczna owej doktryny.

Istotą owej najczęściej przywoływanej tezy jest  fragment obu "doktryn", mówiący o wojnie w sferze informacyjnej, osiągania celów politycznych, dotychczas możliwych do zrealizowania tylko metodami wojennymi - przy pomocy środków niewojennych - na przykład takiego ukształtowania opinii publicznej w kraju przeciwnika, że faktycznie można wygrać wojnę (lub dokładniej - osiągnąć cel zarezerwowany tradycyjnie dla działań zbrojnych) bez używania sił zbrojnych.

------

Transformacja zagrożeń militarnych

Tradycyjnie coroczna konferencja Akademii Nauk Wojskowych jest platformą wymiany poglądów ekspertów wojskowych na temat najistotniejszych i najbardziej problematycznych kwestii nauk wojskowych. Wyniki konferencji z natury determinują przyszłe kierunki jej rozwoju, w wyniku których są one zawsze szeroko dyskutowane zarówno w Rosji, jak i za granicą.
W tym roku rozważamy rozwój strategii wojskowej w nowoczesnych warunkach.
Strategia wojskowa jako nauka „sztuka prowadzenia wojsk” powstała na początku ubiegłego wieku i rozwinęła się na podstawie badań doświadczeń wojennych. Ogólnie rzecz biorąc, strategia reprezentuje „… system wiedzy i działań mających na celu zapobieganie, przygotowanie i prowadzenie wojny”.
Obecnie rodzaje wojen rozszerzają się, a ich treść znacznie się zmienia. Rośnie liczba podmiotów uczestniczących w walce zbrojnej. Wraz z siłami zbrojnymi suwerennych państw walczą różne gangi, prywatne kompanie wojskowe i samozwańcze „quasi-państwa”.
Aktywnie zaangażowane są środki nacisku gospodarczego, politycznego, dyplomatycznego, informacyjnego, a także demonstracje siły wojskowej w celu zwiększenia skuteczności środków pozamilitarnych. Siły zbrojne stosuje się, gdy nie można było osiągnąć celów wyznaczonych metodami niewojskowymi.
Tymczasem geopolityczni rywale Rosji nie ukrywają faktu, że zamierzają osiągnąć cele polityczne nie tylko podczas lokalnych konfliktów. Przygotowują się do prowadzenia wojen z „zaawansowanym technologicznie wrogiem” przy użyciu precyzyjnej broni powietrznej, morskiej i kosmicznej, z aktywnym prowadzeniem wojny informacyjnej.
W tych warunkach nasze Siły Zbrojne muszą być gotowe do prowadzenia wojen i konfliktów zbrojnych nowego rodzaju przy użyciu klasycznych i asymetrycznych metod działania. Dlatego poszukiwanie racjonalnych strategii prowadzenia wojny z różnymi przeciwnikami ma ogromne znaczenie dla rozwoju teorii i praktyki strategii wojskowej.
Musimy wyjaśnić istotę i treść strategii wojskowej, zasady zapobiegania wojnie, przygotowania do wojny i jej prowadzenia. Konieczne jest dalsze rozwijanie form i metod wykorzystywania Sił Zbrojnych, przede wszystkim w celu odstraszania strategicznego, a także poprawa organizacji obrony państwa.

Ewolucja podstawowych koncepcji strategicznych

W trakcie swojego rozwoju strategia wojskowa przeszła kilka etapów ewolucji - od „strategii kruszenia” i „strategii głodu” po strategie „wojny światowej”, „odstraszania nuklearnego” i „działań pośrednich”.
Stany Zjednoczone i ich sojusznicy zidentyfikowali agresywny wektor ich polityki zagranicznej. Pracują nad operacjami militarnymi o charakterze ofensywnym, takimi jak „globalne uderzenie”, „bitwa wieloaspektowaa” [MDB] oraz stosowane są technologie „kolorowych rewolucji” i „miękkiej siły” [soft power].
Ich celem jest eliminacja państwowości w budzących zastrzeżenia krajach, podważenie suwerenności i zastąpienie legalnie wybranych organów władzy państwowej. Tak było w Iraku, w Libii i na Ukrainie. Obecnie podobne działania obserwuje się w Wenezueli.
Pentagon zaczął opracowywać całkowicie nową strategię działań wojennych, która została już nazwana koniem trojańskim.
Jego istotą jest aktywne wykorzystanie „potencjału protestacyjnego piątej kolumny” w celu destabilizacji sytuacji przy jednoczesnym przeprowadzaniu ataków WTO na najważniejsze cele.
Chciałbym zauważyć, że Federacja Rosyjska jest gotowa sprzeciwić się każdej z tych strategii. W ostatnich latach wojskowi naukowcy wraz ze Sztabem Generalnym opracowali koncepcyjne metody neutralizacji agresywnych działań potencjalnych przeciwników.
Podstawą „naszej odpowiedzi” jest „strategia aktywnej obrony”, która biorąc pod uwagę defensywny charakter rosyjskiej doktryny wojskowej, zapewnia zestaw środków proaktywnie neutralizujących zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa.
Właśnie tworzenie bazy dla opracowywanych środków powinno stanowić domenę działalności naukowej wojskowych naukowców. Jest to jeden z priorytetowych obszarów zapewniających bezpieczeństwo państwa. Musimy wyprzedzać wroga w rozwoju strategii wojskowej, być „o krok do przodu”.

 

Jedność teorii i praktyki

Rozwój strategii jako nauki powinien obejmować dwa obszary. Jest to rozwój systemu wiedzy o wojnie i doskonalenie praktycznych działań zapobiegających wojnie, przygotowujących się do niej i jej prowadzenia.
Dziedziną badań strategii wojskowej jest walka zbrojna, jej poziom strategiczny. Wraz z pojawieniem się nowych obszarów konfrontacji we współczesnych konfliktach, metody walki coraz częściej przesuwają się w kierunku zintegrowanego stosowania środków politycznych, gospodarczych, informacyjnych i innych środków pozamilitarnych, wdrażanych w oparciu o siłę militarną.
Niemniej jednak główna treść strategii wojskowej obejmuje kwestie przygotowania do wojny i jej prowadzenia, przede wszystkim przez siły zbrojne. Tak, bierzemy pod uwagę wszystkie inne środki pozamilitarne, które wpływają na przebieg i wynik wojny, zapewniają i stwarzają warunki do skutecznego użycia siły wojskowej. Należy rozumieć, że konfrontacja w innych obszarach reprezentuje odrębne obszary działania z własnymi „strategiami”, metodami działania i odpowiednimi zasobami. Aby osiągnąć wspólny cel, musimy je koordynować, a nie wprost kierować nimi.
Strategia powinna być zajmować się przewidywaniem natury przyszłych wojen, opracowywaniem nowych „strategii” ich prowadzenia oraz przygotowywaniem państwa i sił zbrojnych jako całości do wojny. W związku z tym konieczna jest aktualizacja listy zadań badawczych, uzupełniająca je o nowe obszary działalności naukowej.
Oczywiście prace w tych obszarach strategii wojskowej powinny być prowadzone przez Akademię Wojskową Sztabu Generalnego wraz z Akademią Nauk Wojskowych.
W celu bardziej wydajnego badania problemów konieczne jest zaangażowanie wszystkich organizacji naukowych Ministerstwa Obrony oraz potencjału naukowego zainteresowanych federalnych organów wykonawczych. Jak pokazuje praktyka, problematyczne kwestie muszą być omawiane na konferencjach naukowych i praktycznych oraz omawiane podczas okrągłych stołów.
Tylko w tym przypadku przyniosą nowe wyniki w teorii i praktyce strategii wojskowej.

Zasady zapobiegania, przygotowania i działań wojennych

Ze względu na zmieniający się charakter wojny oraz warunki jej przygotowania i prowadzenia, niektóre zasady strategii przestają być stosowane, a inne są wypełnione nową treścią.
Zasada zapobiegania wojnie polega na przewidywaniu rozwoju sytuacji militarno-politycznej i strategicznej w celu terminowej identyfikacji niebezpieczeństw i zagrożeń wojskowych oraz terminowej reakcji na nie.
Zasady przygotowania państwa z wyprzedzeniem do wojny zapewnia stała wysoka gotowość bojowa i mobilizacyjna sił zbrojnych, a także tworzenie i utrzymywanie strategicznych rezerw i zapasów.
W nowoczesnych warunkach rozwinęła się zasada prowadzenia wojny w oparciu o skoordynowane stosowanie środków wojskowych i pozamilitarnych z decydującą rolą sił zbrojnych.
Zasada osiągnięcia zaskoczenia, zdecydowania i ciągłości działań strategicznych jest nadal aktualna.
Działając szybko, musimy wyprzedzić wroga za pomocą naszych środków zapobiegawczych, w odpowiednim czasie zidentyfikować jego słabości i stworzyć groźby wyrządzenia mu niedopuszczalnej szkody [szkody dla niego nie do przyjęcia] . Zapewnia to przejęcie i utrzymanie inicjatywy strategicznej.
Prace nad wyjaśnieniem istniejących i uzasadnieniem nowych zasad powinny być kontynuowane poprzez konsolidację wysiłków całej społeczności naukowej. Konieczne jest sformułowanie zasad o ogólnym uniwersalnym charakterze i zasad działania w odniesieniu do konkretnej sytuacji.
Są to główne kierunki rozwoju teoretycznych zasad strategii wojskowej. Jednak, jak powiedział wielki rosyjski dowódca Aleksander Wasiliewicz Suworow: „Teoria bez praktyki jest martwa ...”, dlatego nie można sobie wyobrazić praktycznej aktywności strategii wojskowej bez jej naukowego uzasadnienia.

System prognostycznych scenariuszy


Podstawową podstawą praktycznych działań strategii jest stworzenie systemu do badania prognostycznych scenariuszy dotyczących rozwiązywania i prowadzenia konfliktów zbrojnych. Jest to rozsądna prognoza scenariuszy możliwych konfliktów, która służy jako wstępne dane do opracowania form i metod użycia Sił Zbrojnych. Obecnie racjonalny system form użycia sił zbrojnych został teoretycznie opracowany i praktycznie potwierdzony, w którym odstraszanie strategiczne jest ważnym elementem.
Dziś Waszyngton kontynuuje kurs w kierunku rozszerzenia systemu obecności wojskowej bezpośrednio na granicach Rosji, niszcząc system stosunków umownych w sprawie ograniczenia i redukcji uzbrojenia, co prowadzi do naruszenia stabilności strategicznej. Tak więc w 2002 r. Stany Zjednoczone jednostronnie wycofały się z traktatu ABM.
Kolejnym krokiem po demonstracyjnym zawieszeniu uczestnictwa w Traktacie w sprawie eliminacji pocisków o średnim i krótkim zasięgu może być odmowa przedłużenia START-3 traktatu o strategicznej redukcji broni.
Niedawno Pentagon wielokrotnie deklarował zamiar wykorzystania przestrzeni kosmicznej do celów wojskowych. W tym celu powstaje nowy rodzaj wojsk - wojska kosmiczne, co stwarza warunki do militaryzacji kosmosu.
Ostatecznie wszystkie te działania mogą doprowadzić do gwałtownego pogorszenia sytuacji militarno-politycznej, pojawienia się zagrożeń wojskowych, na które będziemy musieli zareagować za pomocą środków lustrzanych i asymetrycznych.
Nauki wojskowe muszą opracowywać i tworzyć podstawy systemu kompleksowej porażki wroga.

Strategiczne środki powstrzymujące

W związku z tym aktualnym zadaniem rozwoju strategii wojskowej jest utworzenie i udoskonalenie środków odstraszania nuklearnego i nienuklearnego. Każdy potencjalny agresor musi zrozumieć, że jakakolwiek forma nacisku na Rosję i jej sojuszników jest daremna.
Nasza odpowiedź nie każe na siebie czekać. W tym celu przyjmuje się na wyposażenie i wdraża nowoczesną broń, w tym całkowicie nowe rodzaje broni.
Rozpoczęto seryjną produkcję nowej broni i wyposażenia Sił Zbrojnych. „Awangard”, „Sarmat”, najnowsze bronie „Peresvet” i „Kindżał” wykazały swoją wysoką skuteczność, z powodzeniem przetestowały kompleksy „Poseidon” i „Buriewiestnik”. Trwają planowane prace nad stworzeniem morskiego pocisku naddźwiękowego „Cyrkon”.
Nie ma wątpliwości, że w tej dziedzinie jesteśmy liderami w porównaniu z rozwiniętymi technologicznie krajami świata.
Zdecydowano więc o przeprowadzeniu prac naukowych i projektowych nad opracowaniem naziemnych kompleksów rakiet naddźwiękowych średniego i krótkiego zasięgu.
Stworzenie nowej broni nie wciągnie Rosji w nowy wyścig zbrojeń. Wystarczająca liczba nowych kompleksów powstanie w ramach planowanego budżetu wojskowego. Polityka prowadzona przez naszych zachodnich partnerów zmusza nas do „reagowania na zagrożenie stworzeniem zagrożenia”, do planowania w przyszłości uderzenia na  centra decyzyjne, a także na wyrzutnie, które umożliwiają bojowe użycie rakiet manewrujących przeciwko obiektom na terytorium  Rosji.
Wojskowi naukowcy powinni zintensyfikować badania nad poszukiwaniem i wdrażaniem nowych sposobów użycia zaawansowanej broni, a także stworzeniem form przeciwdziałania możliwym działaniom militarnym potencjalnego wroga w kosmosie i z kosmosu.

„Strategia ograniczonego działania” poza Rosją

Ważną rolę w rozwoju strategii mają doświadczenia syryjskie. Ich opracowanie i wdrożenie pozwoliło wyodrębnić nowy obszar praktyczny - realizację zadań związanych z ochroną i promowaniem interesów narodowych poza terytorium Rosji w ramach „strategii ograniczonego działania”.
Podstawą realizacji tej strategii jest stworzenie samowystarczalnego zgrupowania wojsk (sił) na podstawie formacji jednego z oddziałów Sił Zbrojnych, który ma dużą mobilność i jest w stanie wnieść największy wkład w rozwiązywanie zadań. W Syrii taką rolę przypisano formacjom sił powietrzno-kosmicznym.
Najważniejszymi warunkami wdrożenia tej strategii jest zawojowanie i utrzymanie przewagi informacyjnej, wyprzedzająca gotowość systemów zarządzania i kompleksowego zabezpieczenia, a także niejawne [skryte] rozlokowywanie niezbędnych sił.
Nowe metody działania żołnierzy podczas operacji były uzasadnione. Rolą strategii wojskowej było planowanie i koordynacja wspólnych działań wojskowych i pozamilitarnych rosyjskiego ugrupowania wojsk (sił) oraz formacji sił zbrojnych zainteresowanych państw, struktur paramilitarnych państw uczestniczących w konflikcie.
Rozwinęło się rozwiązanie po zakończeniu konfliktu. W Syrii po raz pierwszy opracowano i przetestowano w praktyce nową formę użycia formacji Sił Zbrojnych – w operacji humanitarnej. W Aleppo i wschodniej Ghoucie w krótkim czasie konieczne było zaplanowanie i przeprowadzenie działań mających na celu wycofanie ludności cywilnej ze strefy konfliktu w tym samym czasie, co przeprowadzanie misji bojowych w celu pokonania terrorystów.
Wyniki osiągnięte w Syrii umożliwiły wyodrębnienie odpowiednich obszarów badań nad wykorzystaniem sił zbrojnych w trakcie wypełniania zadań związanych z ochroną i promowaniem interesów narodowych poza terytorium kraju.

Formy zastosowania wojsk (sił) w ramach „strategii ograniczonego działania”

Jeden z kierunków rozwoju strategii jest związany z utworzeniem i rozwojem w oparciu o nowoczesne technologie informacyjne i telekomunikacyjne jednolitego systemu zintegrowanych sił i środków rozpoznania, niszczenia oraz dowodzenia oraz kontroli wojsk i broni.
Został on zaprojektowany do wykrywania, oznaczania celów i przeprowadzania selektywnych uderzeń w krytyczne obiekty w skali czasowej zbliżonej do rzeczywistej, przy pomocy strategicznej i operacyjno-taktycznej broni niejądrowej. W przyszłości nauki wojskowe muszą opracować i system kompleksowego pokonywania przeciwnika.
Kolejny kierunek związany jest z wykorzystaniem robotów wojskowych na dużą skalę, głównie bezzałogowych statków powietrznych, w celu zwiększenia wydajności rozwiązywania szerokiego zakresu zadań.
Kolejnym obszarem było stworzenie systemu do przeciwdziałania bezzałogowym statkom powietrznym i broni precyzyjnej. Decydującą rolę odegrały tu siły i środki walki elektronicznej, które umożliwiły selektywne działanie w zależności od rodzaju obiektu, jego struktury i krytyczności w aspekcie czasowym.
Zadanie nauk wojskowych w tym obszarze polega przede wszystkim na badaniach naukowych nad stworzeniem strategicznego systemu przeciwdziałania bezzałogowym statkom powietrznym w siłach zbrojnych Federacji Rosyjskiej oraz wypracowaniem obiecujących strategicznych elektronicznych systemów walki i ich integracji w jednym systemie.
Podkreślam: technologie cyfrowe, robotyka, systemy bezzałogowe, wojna elektroniczna - wszystko to powinno znaleźć się w programie rozwoju nauk wojskowych, w tym strategii wojskowej.

Interakcja elementów organizacji wojskowej państwa

Jedną z charakterystycznych cech współczesnych konfliktów zbrojnych jest destabilizacja bezpieczeństwa wewnętrznego państwa poprzez prowadzenie sabotażu i terroryzmu przez wroga.
Dlatego rozwój i doskonalenie systemu obrony terytorialnej, jego struktury, metod budowy, uzasadnienia zestawu środków dla jego stałej gotowości jest ważnym kierunkiem rozwoju strategii wojskowej i zadania nauk wojskowych.
Obecnie w naszym kraju robi się wiele, aby przez ministerstwa i departamenty wdrożyć środki wojskowe i pozamilitarne w interesie obrony państwa. Jednocześnie należy nadal badać kwestie koordynacji działań sił federalnych organów wykonawczych, podziału ich uprawnień i zarządzania rozwiązaniem zadań obrony terytorialnej podczas eskalacji zagrożenia wojskowego oraz w sytuacjach kryzysowych.
Szczególnie istotne jest opracowanie stworzenia zintegrowanego systemu ochrony krytycznej infrastruktury państwa przed zagrożeniem we wszystkich obszarach podczas bezpośredniego zagrożenia agresją, gdy wróg będzie próbował zdestabilizować sytuację, tworzyć atmosferę chaosu i braku kontroli.
To zagadnienie jest nowe w teorii i praktyce strategii wojskowej i jest przedmiotem wszechstronnych badań naukowych. Rezultatem prac powinny być teoretyczne propozycje, a w praktyce rozwinięty system wspólnego wykorzystania sił różnego rodzaju oraz agencji w celu stworzenia zintegrowanego systemu bezpieczeństwa.

Konfrontacja w sferze informacyjnej

Do niedawna w naukach wojskowych badano użycie sił zbrojnych w tradycyjnych obszarach działań wojennych - na lądzie, w powietrzu i na morzu.
Analiza natury współczesnych wojen wykazała znaczny wzrost znaczenia takiej sfery konfrontacji, jak informacja. Nowa rzeczywistość przyszłych wojen obejmie w szczególności przeniesienie działań wojennych do tej sfery. Jednocześnie technologia informacyjna staje się w rzeczywistości jednym z najbardziej obiecujących rodzajów broni.
Sfera informacyjna, bez jasno określonych granic państwowych, zapewnia możliwość zdalnego, ukrytego wpływu nie tylko na krytyczną infrastrukturę informacyjną, ale także na ludność kraju, bezpośrednio wpływając na bezpieczeństwo narodowe państwa.
Dlatego badanie zagadnień przygotowania i prowadzenia działań informacyjnych jest najważniejszym zadaniem nauk wojskowych.
Technologie cyfrowe, robotyka, systemy bezzałogowe, wojna elektroniczna - wszystko to powinno znaleźć się w planie rozwoju nauk wojskowych, w tym strategii wojskowej

Zwiększenie siły bojowej sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej

Priorytetowym obszarem strategii wojskowej jest badanie zagadnień zwiększania siły bojowej Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej. Jest to określane przez wielkość i jakość sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej, ich personel i wyposażenie techniczne, stan moralny i psychiczny, poziom szkolenia, gotowość bojową oraz zdolność bojową wojsk i sił.
Obecnie planowany jest program uzupełniania sił zbrojnych Federacji Rosyjskiej przy pomocy zakontraktowanego personelu wojskowego. Do końca 2025 r. ich liczba osiągnie 475,000 żołnierzy. Jednocześnie zmniejszy się potrzeba rekrutacji obywateli do służby wojskowej.
Dziś w korpusie oficerów sił zbrojnych pracuje wyszkolony profesjonalny personel. Wszyscy dowódcy okręgów wojskowych, połączonych jednostek zbrojnych, sił powietrznych i stowarzyszeń obrony powietrznej, a także 96 procent dowódców połączonych jednostek zbrojnych i doświadczenia bojowego mają doświadczenie bojowe.
Wszystkie typy i typy żołnierzy Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej rozwijają się w sposób zrównoważony, na czas wyposażony w nowoczesną broń. Triada jądrowa, która odgrywa kluczową rolę w utrzymywaniu parytetu strategicznego, wyraźnie się wzmocniła. Udział nowoczesnej broni w naszym komponencie jądrowym osiągnął 82 procent.
Poziom szkolenia operacyjnego i bojowego żołnierzy oraz wojskowych organów dowodzenia i kontroli znacznie się zwiększył. Jakościowo zmieniając swoje możliwości.
Nagłe testy gotowości bojowej potwierdziły zdolność żołnierzy i sił do szybkiego rozmieszczania formacji i jednostek na duże odległości, w celu wzmocnienia grup w strategicznych kierunkach.
Tradycyjnie ważnym kierunkiem jest poprawa systemu ideologicznej i moralno-psychologicznej stabilności ludności, zwłaszcza personelu wojskowego. W tym celu system w siłach zbrojnych został odtworzony system pracy wojskowo-politycznej.

Interakcja Ministerstwa Obrony z przemysłem obronnym

Ważnym kierunkiem w rozwoju strategii wojskowej i zadaniem nauk wojskowych jest poszukiwanie nowych podejść do rozwoju powiązań między strategią wojskową a gospodarką. W celu przygotowania gospodarki kraju do zadań obronnych strategia ma na celu odpowiedzieć na następujące pytania. Na jaką wojnę i w jakich obszarach gospodarka powinna być przygotowana? Jak zapewnić jej przeżywalność, stabilność? W jaki sposób celowe jest umieszczanie obiektów gospodarki z uwzględnieniem ich ochrony?
Teza klasyka krajowej strategii wojskowej dowódcy brygady Aleksandra Swieczyna „Gospodarka będzie w stanie podporządkować sobie naturę operacji wojskowych”, wyrażona przez niego prawie 100 lat temu, stała się obiektywną rzeczywistością.
Pragnę zauważyć, że obecnie wiele zrobiono dzięki wspólnym wysiłkom Ministerstwa Obrony i kompleksu wojskowo-przemysłowego. Przede wszystkim budowany jest efektywny system interakcji.
Na podstawie analizy doświadczeń z operacji wojskowych organizacje badawcze biorą udział w tworzeniu wymagań dotyczących broni i monitorują ich wdrażanie na wszystkich etapach rozwoju - od projektu koncepcyjnego po testy państwowe.
Tak więc nauka wojskowa na podstawie prognostycznej wizji przyszłych wojen określa, jakie powinny być obiecujące modele broni i sprzętu wojskowego. Jednocześnie naukowcy wojskowi prowadzą proaktywne badania w celu opracowywania form i metod ich stosowania.
Złożoność współczesnej broni jest taka, że ​​jest mało prawdopodobne, aby można było rozpocząć produkcję w krótkim czasie po wybuchu działań wojennych. Dlatego wszystko, co niezbędne, musi zostać wyprodukowane w wymaganej ilości i wejść do żołnierzy w czasie pokoju. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić przewagę techniczną, technologiczną i organizacyjną nad potencjalnym przeciwnikiem.
Wymóg ten powinien stać się kluczowy przy ustalaniu celów przed kompleksem przemysłu obronnego służących opracowaniu nowych rodzajów broni. Umożliwi to przedsiębiorstwom planowanie długoterminowe, a organizacje naukowe otrzymają wytyczne dotyczące rozwoju badań podstawowych i stosowanych w naukach wojskowych.

Główne zadania nauk wojskowych i sposoby ich rozwiązywania

Najważniejsze dzisiaj dla nauk wojskowych jest zaawansowane, ciągłe, celowe prowadzenie badań w celu ustalenia możliwej natury konfliktów zbrojnych, w celu opracowania systemu form i metod działania, zarówno wojskowych, jak i pozamilitarnych, w celu określenia kierunków rozwoju systemów uzbrojenia i sprzętu wojskowego.
Niezwykle ważne jest szybkie wprowadzenie wyników badań podstawowych i stosowanych w praktyce wojsk.
Rozwiązaniem tych problemów jest przede wszystkim kompleks naukowo-wojskowy Sił Zbrojnych. W ostatnich latach kompleks naukowo-wojskowy osiągnął pewne sukcesy. Tak więc w ramach prac badawczych ustalonych przez Sztab Generalny przygotowano system danych źródłowych do planowania wojskowego na kolejny średniookresowy okres (na lata 2021–2025). Jest to podstawa do wyjaśnienia i opracowania dokumentów planu obrony kraju na nowy okres.
Nasza nauka wojskowa zawsze wyróżniała się umiejętnością dostrzegania i rozwiązywania problemów na etapie ich pojawiania się, umiejętnością szybkiego ich opracowywania i znajdowania rozwiązań.

Ostatnio edytowane poniedziałek, 25 listopad 2019 11:10
powrót do początku

Parlament Europejski

Grupy parlamentarne

Komisja Europejska

Rada Europejska

Europosłowie