Użycie sił zbrojnych USA na własnym terytorium

Użycie sił zbrojnych USA na własnym terytorium

Konstytucja daje Kongresowi prawo do użycie milicji „w celu wykonania praw Unii, stłumienia powstań i odparcia inwazji” i gwarantuje ochronę państw Unii (stanów) przed inwazją lub uzurpacją ich „republikańskiej formy rządu”, a na wniosek ustawodawcy stanowego przed „przemocą wewnętrzną”. Te przepisy konstytucyjne znajdują odzwierciedlenie w Ustawach o Powstaniu (1789, 1790), na które wielokrotnie się powoływano zarówno przed, jak i po uchwaleniu ustawy Posse Comitatus w 1878 r. (18 U.S.C. Sekcja 1385), Kongres uchwalił w związku z tym także szereg ustaw, które zezwalają na wykorzystanie sił lądowych i morskich do realizacji tych celów.

Ustawy o powstaniu

Wkrótce po tym, jak Kongres został zebrany na podstawie Konstytucji w 1789 r, upoważnił prezydenta do utworzenia milicji,  w celu ochrony granicy przed „wrogimi napadami Indian" a następnie w przypadkach inwazji, powstania lub obstrukcji prawa. Wkrótce potem Kongres uchwalił ustawę „Calling Forth”, upoważniającą prezydenta do wezwania milicji w przypadku inwazji lub, na wniosek ustawodawcy stanowego (lub jego gubernatora, jeśli ustawodawca nie mógł zostać zwołany), w przypadku powstania w danym stanie na okres 30 dni. W każdym z tych przypadków najpierw prezydent musiał wydać proklamację nakazującą „powstańcom” rozproszenie się.

W 1807 r. zapisy Calling Forth Act (obowiązywał tylko przez ograniczony czas) zostały powtórzone w kolejnej Ustawie o Powstaniu (Insurrection Act).

"we wszystkich przypadkach powstania lub obstrukcji prawa Stanów Zjednoczonych lub dowolnego stanu lub terytorium, prezydent Stanów Zjednoczonych może wezwać milicję w celu stłumienia takiego powstania, lub powodując należyte wykonanie przepisów, będzie on mógł zgodnie z prawem stosować do tych samych celów część lądową lub morską sił Stanów Zjednoczonych, co zostanie uznane za konieczne, po uprzednim spełnieniu wszystkich wymagań prawnych w tym zakresie" (wersja po poprawkach z 1871 r)

Posse Comitatus

Posse Comitatus Act uznaje za bezprawne umyślne użycie jakiejkolwiek części armii lub sił powietrznych w celu egzekwowania prawa, chyba że wyraźnie zezwala na to Konstytucja lub akt Kongresu.

Konstytucja zabrania udziału wojska w sprawach cywilnych, z zastrzeżeniem jedynie ograniczonych zmian dokonanych przez Kongres lub Prezydenta, ale wydaje się, że sądy nigdy nie zaakceptowały tej argumentacji, chyba że można wykazać jednocześnie naruszenie wyraźnej dyspozycji konstytucyjnej.

Wyraźne wyjątki ustawowe obejmują ustawodawstwo, które pozwala prezydentowi na użycie siły wojskowej w celu stłumienia powstania lub egzekwowania władzy federalnej, (10 U.S.C. Sekcje 251–255) oraz przepisy, które zezwalają Departamentowi Obrony na udzielanie policji federalnej, stanowej i lokalnej informacji, sprzętu i personelu, (10 U.S.C. §§ 271–284).

Precedensy (case law) wskazują, że „egzekwowanie prawa” z naruszeniem Ustawy Posse Comitatuswystępuje

(a), gdy siły zbrojne wykonują zadania powierzone organowi administracji państwowej, lub (b) gdy siły zbrojne wykonują powierzone im zadania wyłącznie dla realizacji celów władz cywilnych. Pytania i wątpliwości dotyczące stosowania ustawy pojawiają się najczęściej w kontekście pomocy przez siły zbrojne policji cywilnej. Przynajmniej w tym kontekście sądy orzekły, że ustawa Posse Comitatus jest naruszana, gdy

(1) cywilni funkcjonariusze organów ścigania „bezpośrednio aktywnie wykorzystują” śledczych wojskowych; lub

(2) użycie wojska „przenika działania” urzędników cywilnych; lub

(3) wojsko jest wykorzystywane w celu poddania „obywateli władzy wojskowej, która miała charakter regulacyjny, nakazowy lub obowiązkowy”. Ustawa nie jest naruszana, gdy Siły Zbrojne prowadzą działania do celów wojskowych.

Język aktu wspomina tylko o wojsku i lotnictwie, ale ma on zastosowanie do marynarki wojennej i żołnierzy piechoty morskiej na mocy działań administracyjnych i poleceń innych przepisów. Funkcje organów ścigania straży przybrzeżnej zostały wyraźnie określone na mocy aktu Kongresu, w związku z czym nie można powiedzieć, że są sprzeczne z ustawą. Ustawa została zastosowana do Gwardii Narodowej, gdy jest w służbie federalnej, do cywilnych pracowników Sił Zbrojnych oraz do personelu wojskowego znajdującego się poza służbą.

Ustawa ta prawdopodobnie obowiązuje wyłącznie w granicach geograficznych Stanów Zjednoczonych, ale dodatkowe przepisy (10 U.S.C. § 271–284) sugerują jej obowiązywanie na całym świecie.

Wreszcie, akt ten jest ustawą karną, na mocy której przeprowadzono kilka znanych postępowań karnych.

 

(więcej można przeczytać np w The Posse Comitatus Act and Related Matters: The Use of the Military to Execute Civilian Law, CRS Report)

Ostatnio edytowane wtorek, 02 czerwiec 2020 07:52
powrót do początku

Parlament Europejski

Grupy parlamentarne

Komisja Europejska

Rada Europejska

Europosłowie